Posts

Showing posts with the label ဝတၳဳတုိ

*ေရႊရည္လူးတဲ႔ ေႏြတန္ခူး*

Image
*ေရႊရည္လူးတဲ႔ ေႏြတန္ခူး* ပူေလာင္တဲ့ေႏြရဲ႕ ပုံေဖာ္မႈက ပူေလာင္ေစခဲ့ျပီး။ ေၾကကြဲသံရြက္ေဟာင္းတို႕ရဲ႕ စီးခ်င္းသံတို႕က လည္း ပူေလာင္တဲ့ေႏြကုိသရုပ္ျပေစခဲ့ သည ္။ ၀ါၾကင္ၾကင္ သစ္ရြက္ကေလးတို႕ရဲ႕ ေၾကကြဲသံေတြ အေဖာ္မဲ့ငွက္တို႕ရဲ႕ ေတးခ်င္းဆုိသံေတြက လြမ္းေမာဖြယ္ လူငယ္တစ္ေယာက္ကုိ ကဗ်ာဆန္ဆန္စာသားေတြေရးထြင္းေစခဲ ့သည္။ ထုိ႔အတူေျခာက္ကပ္ကပ္အပင္အုိႀကီး ကလည္းအထီက်န္မႈ႕ကုိပီျပင္သရုပ္ျ ပေစခဲ့ျပန္ၿပီ။ အရာအားလုံးဟာ ေႏြရဲ႕ရုိက္ခတ္ မႈဒဏ္ခ်က္ေတြေၾကာင့္ လြမ္းေမာဖြယ္၊ ေၾကကြဲဖြယ္ပုံရိပ္ေတြထင္ဟက္လို႕ လာခ့ဲရၿပီ။ အဲဒီထဲမွာလဲ ကၽြန္ေတာ္က လူသားတစ္ေယာက္အျဖစ္ပါ၀င္ခြင့္ ရသ ြားခဲ့ျပန္ပါၿပီပေကာ…… “ဟာ….. ပိေတာက္ပန္းေတြက တယ္လွေနပါလား၊ ညကရြာခဲ့တဲ့မိုးေၾကာင့္ထင္တယ္ကြ ” “ေအး… ဟုတ္လိမ့္မယ္” မထင္မွတ္ဘဲျမင္ကြင္းမွာ ေတြ႕ေနတဲ့ ပိေတာက္ပင္ကုိၾကည့္ၿပီးေျပာေနေ သ ာ “ထြန္းေဇာ္” ရဲ႕စကားကုိ ေထာက္ခံသည့္အေနနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္၀င္ေျပာလုိက္မိသည္။ “ငါဒီနားမွာနားခဲ့ အုံးမယ္ကြာ” “ေအး…..ေမာရင္နားခဲံေလ ငါ မၾကာခင္ျပန္လာခဲ့မယ္” ေန႕စဥ္ေန႕တုိင္း သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္လမ္းေလွ်ာက္ ထြက္ေနက်ျဖစ္ေပမဲ့ အမွတ္မထားလုို႕လားမသိ ထြန္းေဇာ္ ေျပာသလို ညကရြာခဲ့တဲ့မိုးေ...

*ေရႊရည္လူးတဲ႔ ေႏြတန္ခူး*

*ေရႊရည္လူးတဲ႔ ေႏြတန္ခူး* ပူေလာင္တဲ့ေႏြရဲ႕ ပုံေဖာ္မႈက ပူေလာင္ေစခဲ့ျပီး။ ေၾကကြဲသံရြက္ေဟာင္းတို႕ရဲ႕ စီးခ်င္းသံတို႕က လည္း ပူေလာင္တဲ့ေႏြကုိသရုပ္ျပေစခဲ့ သည္။ ၀ါၾကင္ၾကင္ သစ္ရြက္ကေလးတို႕ရဲ႕ ေၾကကြဲသံေတြ အေဖာ္မဲ့ငွက္တို႕ရဲ႕ ေတးခ်င္းဆုိသံေတြက လြမ္းေမာဖြယ္ လူငယ္တစ္ေယာက္ကုိ ကဗ်ာဆန္ဆန္စာသားေတြေရးထြင္းေစခဲ ့သည္။ ထုိ႔အတူေျခာက္ကပ္ကပ္အပင္အုိႀကီး ကလည္းအထီက်န္မႈ႕ကုိပီျပင္သရုပ္ျ ပေစခဲ့ျပန္ၿပီ။ အရာအားလုံးဟာ ေႏြရဲ႕ရုိက္ခတ္ မႈဒဏ္ခ်က္ေတြေၾကာင့္ လြမ္းေမာဖြယ္၊ ေၾကကြဲဖြယ္ပုံရိပ္ေတြထင္ဟက္လို႕ လာခ့ဲရၿပီ။ အဲဒီထဲမွာလဲ ကၽြန္ေတာ္က လူသားတစ္ေယာက္အျဖစ္ပါ၀င္ခြင့္ ရသြားခဲ့ျပန္ပါၿပီပေကာ…… “ဟာ….. ပိေတာက္ပန္းေတြက တယ္လွေနပါလား၊ ညကရြာခဲ့တဲ့မိုးေၾကာင့္ထင္တယ္ကြ ” “ေအး… ဟုတ္လိမ့္မယ္” မထင္မွတ္ဘဲျမင္ကြင္းမွာ ေတြ႕ေနတဲ့ ပိေတာက္ပင္ကုိၾကည့္ၿပီးေျပာေနေ သာ “ထြန္းေဇာ္” ရဲ႕စကားကုိ ေထာက္ခံသည့္အေနနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္၀င္ေျပာလုိက္မိသည္။ “ငါဒီနားမွာနားခဲ့ အုံးမယ္ကြာ” “ေအး…..ေမာရင္နားခဲံေလ ငါ မၾကာခင္ျပန္လာခဲ့မယ္” ေန႕စဥ္ေန႕တုိင္း သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္လမ္းေလွ်ာက္ ထြက္ေနက်ျဖစ္ေပမဲ့ အမွတ္မထားလုို႕လားမသိ ထ...

“အလြမ္းည’’ ရဲ႕ကုန္ဆုံးခ်ိန္

“အလြမ္းည’’ ရဲ႕ကုန္ဆုံးခ်ိန္ ……………………………… ပုထုဇဥ္လူသားမွန္ရင္သံေယာဇဥ္ႀကီ းတတ္စၿမဲဟူေသာအဆုိသည္ျငင္းဆုိဖု ိ႔ရန္အလြန္ခက္ေသာစကား ပင္ျဖစ္သည္။ မိမိနွင့္နီးစပ္ရာပတ္ဝန္းက်င္ေ တြမွာသံေယာဇဥ္ရွိၾကစၿမဲပင္။ ကုိယ္တြယ္တာစရာ၊မက္ေမာစရာေတြကုိ ေတြးေတာၿပီးသံေယာဇဥ္တြယ္တာေနခဲ့ သည္။ လြမ္းေဆြးျခင္း၊ေအာက္ေမ့ျခင္းေ တြဟာပုထုဇဥ္လူသားေတြရဲ႕ သာယာမႈေဖ်ာ္ေျဖရာစံရိပ္တစ္ခုျ ဖစ္ခဲ့ေပသည္။ ေန႔စဥ္လုပ္ေနၾကသြားလာခဲ့သမွ်ေတြ ကုိေအးၿငိမ္းသာယာတဲ့ေနရာေလးေတြ မွာ လြမ္းဆြတ္ဖြယ္ေတြးေတာေအာက္ေမ့ျ ခင္းဟာေပ်ာ္စရာအလြန္ေကာင္းလွေ ပသည္။ ယၡဳလည္းကၽြန္ုပ္တုိ႔မေမ့နုိင္ဖြ ယ္ရာ ည ေလးတစ္ညေမြးဖြားလာခဲ့ေပသည္။ လူတုိင္းလူတိုင္းမွာသူ႔ဘဝေလးသူ ေမ့ေပ်ာက္ဖုိ႔မလြယ္ကူေသာအတိတ္ရဲ ႕အေၾကာင္းအရာေလးေတြ ရွိေနခဲ့သည္မဟုတ္ပါလား။ ကၽြနု္ပ္တုိ႔ရဲ႕”အလြမ္းည” ကေလးမွာေတာ့ထိန္းလင္းတဲ့လမင္းႀ ကီးေအာက္မွာေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ကစားဖြ ယ္ကုိယ္စီျဖင့္ေဆာ့ကစားေန တဲ့ကေလးသူငယ္တစ္သုိက္ေျပလႊားေဆာ ့ကစားေနေလရဲ……….. “ေညာင္ပင္တေစၦ ေဝေလေလ နင္ဘယ္ကုိင္းမွာေန.. ေညာင္ကုိင္းမွာေန..။ နင္ဘာသီးစား… ေညာင္သီးစား….။ န...

“သခၤါရဲ႕ျပယုဂ္တစ္ခု”

“သခၤါရဲ႕ျပယုဂ္တစ္ခု” .................................. သခၤါရဆုိတဲ့အတုိင္းမတည္ၿမဲျခင္းေဖာ္ေဆာင္မႈေတြနဲ႕ ဘဝရဲ႕စာမ်က္နွာေတြမွာေရးဆြဲၾကရ၏။ ထုိသုိ႔ေရးဆြဲၾကသူမ်ားထဲမွာကၽြနု္ပ္တုိ႔မိသားစုေလးပါဝင္ခဲ့သည္။ တေန႔မွာေတာ့ေနလုံးႀကီးရဲ႕မတည္ၿမဲျခင္းေဖာ္ေဆာင္မႈညေနေလးတစ္ခုမွာ အေဖက”သားေရ….. ေျမအုိးေတြျပင္ေဟ့ အေဖထန္းလွီးသြားေတာ့မယ္ကြ” လုိ႔ေျပာသည္။ ကၽြန္ေတာ့္တုိ႔မိသားစုလည္းအေဖေျပာလုိက္တဲ့တခဏမွာ အေမက အေဖအတြက္ေရးဗူးထည့္သည္၊ အမကထမင္းခ်ိဳင့္ထည့္၊ ညီေလးကေျမအုိးေတြကုိႀကိဳးလုိက္တပ္၊ ကၽြန္ေတာ္ကႀကိဳးတပ္ၿပီးသားေျမအုိးထဲကုိထုံးေရလုိက္ထည့္ကာ မိသားစုေလးေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့သည္။ သခၤါရရဲ႕ျပယုဂ္ဆုိသည့္အတုိင္းယေန႔ျဖစ္ေပၚသမွ်သည ္ေနာက္ေန႔ရဲ႕သခၤါရရဲ႕ျပယုဂ္ျဖစ္ခဲ့သည္။ ရက္ေတြ,လေတြ, သားသမီးေတြနဲ႕ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္တနယ္တေက်းမွာေနခဲ့ၾကသည္။ သာယာတဲ့အိမ္ေထာင္မႈေအာက္မွာေမ့ေမွ်ာမိၾကရင္း ငယ္ငယ္ကက်င္လည္ခဲ့တဲ့မိဘရွိရာနယ္ေျမ ေလးကုိေမ့ေလွ်ာေနခဲ့သည္။ လူဆုိတာခလုပ္ထိိမွ အမိတ ဆုိသလုိအရင္ကသာယာလွပါတယ္ဆုိတဲ့ကၽြနု္ပ္တုိ႕ရဲ႕အိမ္ေထာင္ေရး ကံၾကမၼာရဲ႕တုိက္စားမႈေၾကာင့္ယိန္းယုိင္လာ...

ကာရန္မဲ့အလြမ္း

မ ကၽြန္ေတာ္ မ ကုိ အရမ္းခ်စ္တယ္ မရယ္။ မ ရဲ႕ ယဥ္ေက်းေသာအမူအယာေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို တမ္းတေစခဲ့တာလား မရယ္။ မ ရဲ႕ေနပံုထုုိင္ပုံက ေအးတိေအးစက္ေနတတ္တယ္ဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိတာေပါ့။ အဲဒီလုိ ေနတတ္တဲ့ မ ရဲ႕ အက်င့္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္ႏွစ္သက္ ေနမိတယ္။ တခါတခါ  မ ေျပာလုိက္တဲ့ စကားသံက ခ်ဳိသာလုိက္တာဗ်ာ။ မလုိအပ္ပဲ မ မေျပာဘူး ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္သိထားတယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္သူငယ္ခ်င္းေတြက  မ  အေၾကာင္းကို မသိေတာ့ ေျပာၾကတာေပါ့  မ က မာနႀကီးတစ္ခြဲ သားနဲ႔ဆိုတာမ်ဳိး၊ ေရခဲတုံးကေတာင္ အရႈံးေပးရမယ္ဆိုတာမ်ဳိးေတြေျပာၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ မ ကို ခ်ီးက်ဴးတာလည္း ရွိေသးတယ္ မ ကုိၾကည့္လုိက္တုိင္း တစ္ခုခုခံစားမိသလုိရွိတယ္လုိ႔လည္း ေျပာၾကေသးတယ္။ ဒါေတြက မ ရဲ႕အေၾကာင္းကို သူတုိ႔မသိၾကေသးလုိ႔ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္သိတယ္ ေလ။ တကယ္ေတာ့  မ က မာနႀကီးတာမဟုတ္ပါဘူး ဣေျႏၵရွိတာပါ။ မ ရဲ႕ ႀကီးမားေသာဣေျႏၵက မ ကုိလႊမ္းမုိးခဲ့တာပါ။ အဲဒီဣေျႏၵေၾကာင့္လည္း မ ရဲ႕ လွေတြတုိးေစခဲ့တာေလ။ မ ရဲ႕အလွအပေတြကုိ တိုးေစခဲ့တာေလ မ ရဲ႕အလွကုိ ေငးေမာၿပီး ရူးသြပ္ခဲ့ရတာေတြ ကၽြန္ေတာ့ရင္ထဲမွာ အၿမဲလုိ ကိန္းေအာင္းေနခဲ့တယ္။ အကယ္၍သာ မ ႏွင့္သိခြင့္ရမယ္ဆုိ...